Główne obowiązki przedsiębiorcy na gruncie Ustawy z dnia 16 września 2011 r. o timeshare

  • Paweł Marek Woroniecki Uniwersytet Jagielloński w Krakowie Wydział Prawa i Administracji Katedra Polityki Gospodarczej
Słowa kluczowe: konsument, przedsiębiorca, timeshare, zakwaterowanie

Abstrakt

Przedmiot rozważań zawartych w niniejszym artykule stanowią regulacje zamieszczone w Ustawie z dnia 16 września 2011 r. o timeshare (Dz.U. z 2011 r. nr 230, poz. 1370). Celem wywodu jest zidentyfikowanie – metodą analizy prawnej obowiązujących przepisów – zasadniczych komponentów normatywnych wyznaczających główne obowiązki przedsiębiorcy, a tym samym jego pozycję prawną na gruncie rozpatrywanej ustawy. Oprócz tego szczegółowego celu ogólnym celem artykułu jest przekazanie szerszemu kręgowi czytelników podstawowej wiedzy o timeshare. Wynika to z faktu, że timeshare nie jest tematyką często poruszaną w literaturze naukowej oraz w ramach szeroko pojętego rynku dydaktycznego. Dodatkowo, prezentowany artykuł zawiera analizę problemu badawczego dotyczącego pozycji prawnej przedsiębiorcy w relacjach z konsumentem. W artykule scharakteryzowano umowy regulowane ustawą o timeshare, zakres przedmiotowy tej ustawy oraz pojęcia przedsiębiorcy i konsumenta. Opisano również obowiązki przedsiębiorcy związane z utrzymaniem obiektu timeshare oraz przesłanki pozwalające odstąpić konsumentowi od umowy. W dalszej kolejności przedstawiono szczegółowe powinności i obostrzenia nałożone na przedsiębiorców, jak również ocenę poszczególnych rozwiązań prawnych dotyczących relacji pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Przeprowadzona analiza pozwoliła stwierdzić, że pozycja prawna przedsiębiorcy została bardzo precyzyjnie uregulowana, co sprzyja wiarygodności obrotu prawnego. Ponadto, ustawodawca słusznie postanowił szczegółowo uregulować warunki wypowiedzenia umowy timeshare (zob. art. 40 ust. 2 i 3 oraz art. 41 ustawy o timeshare, choć należy pamiętać również o art. 3651 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 1145)), oraz zagadnienie odstąpienia od umowy w rozdziale 5 omawianej ustawy o timeshare, bowiem te instytucje prawne są często ze sobą mylone.

Biogram autora

Paweł Marek Woroniecki, Uniwersytet Jagielloński w Krakowie Wydział Prawa i Administracji Katedra Polityki Gospodarczej

Paweł Marek Woroniecki, dr nauk prawnych, Uniwersytet Jagielloński w Krakowie, Wydział Prawa i Administracji, Katedra Polityki Gospodarczej. Autor w ramach swojej aktywności naukowej analizuje rozwiązania prawne z zakresu finansów publicznych (państwowych i samorządowych), regulacje związane z funkcjonowaniem przedsiębiorców w systemie gospodarczym, a zwłaszcza ich sytuację prawną oraz normatywne podstawy działalności administracji publicznej.

Bibliografia

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 33 z 3.02.2009, 2019, 7 sierpnia). Pozyskano z: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/ PDF/?uri = CELEX:32008L0122&from = PL

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 1145).

Ustawa z dnia 16 września 2011 r. o timeshare (Dz.U. z 2011 r. nr 230, poz. 1370).

Dmowski, S., aktualizacja Trzaskowski, R. (2014). W: S. Dmowski, S. Rudnicki, R. Trzaskowski. Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna. Tom I, pod red. J. Gudowskiego. Warszawa: Wydawnictwo LexisNexis.

Fuchs, B. (2012). Regulacja timesharingu a Kodeks cywilny. W: M. Jagielska, E. Rott-Pietrzyk, A. Wiewiórowska-Domagalska (red.), Kierunki rozwoju europejskiego prawa prywatnego. Wpływ europejskiego prawa konsumenckiego na prawo krajowe. Warszawa: Wydawnictwo C.H. Beck, 153–167.

Fuchs, B. (1997). Timesharing. Rejent, 4, 33–51.

Fuchs, B. (2001). Timesharing w obrocie międzynarodowym (aspekty kolizyjnoprawne). Rejent, 7–8, 49–59.

Gołaczyńki, J. (2001). Timesharing – zagadnienia kolizyjnoprawne. Rejent, 7–8, 60–81.

Grzyb, K. (2004). Umowa timesharingu w prawie polskim. Rejent, 9, 30–47.

Kruczalak, K., zaktualizowała i uzupełniła Kruczalak-Jankowska, J. (2008). Prawo handlowe. Zarys wykładu. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis.

Preussner-Zamorska, J., Traple, E. (1998). Timesharing – nowa instytucja prawa polskiego. Uwagi na marginesie projektu ustawy. Kwartalnik Prawa Prywatnego, 3, 537–547.

Radwański, Z., Olejniczak, A. (2014). Zobowiązania – część ogólna. Warszawa: Wydawnictwo C.H. Beck.

Sagan, B. (2014). Ustawa o timeshare. Komentarz. Warszawa: Wydawnictwo LexisNexis.

Stecki, L. (2002). Timesharing. Toruń: Wydawnictwo „Dom Organizatora”.

Wiśniewski, T. (2013). W: T. Bielska-Sobkowicz, G. Bieniek, H. Ciepła, P. Drapała, J. Gudowski,

Sychowicz, R. Trzaskowski, T. Wiśniewski, Cz. Żuławska, Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania. Tom III, cz. 1, pod red. J. Gudowskiego. Warszawa: Wydawnictwo LexisNexis.

Zaradkiewicz, K. (1997). Umowa timesharingu a regulacje Unii Europejskiej. Monitor Prawniczy, 5, 185–193.

Opublikowane
2019-12-28
Jak cytować
WoronieckiP. M. (2019). Główne obowiązki przedsiębiorcy na gruncie Ustawy z dnia 16 września 2011 r. o timeshare. Przedsiębiorczość - Edukacja, 15(2), 214–226. https://doi.org/10.24917/20833296.152.15